Hi all, als we zin hebben en een computer tot onze beschikking hebben dan zullen we af en toe wat posten. Maar wellicht dus geen heel reisverslag. Typen op de I-pad is niet echt fijn.

Zaterdag 14 april is de grote dag. We gaan eindelijk naar OZ. De families zwaaien ons uit (superleuk!!) en nadat we door de controle heen zijn, zien we Inge ook nog even in KLM pak. Sem is helemaal verbaasd om haar te zien. We zijn precies op tijd bij de gate maar moeten lang wachten en vertrekken uiteindelijk ruim een half uur later. Sem vind het helemaal geweldig dat hij eindelijk in een vliegtuig zit. De afstandsbediening gebruikt hij als telefoon, hij gaat even Arno, Willeke en Rhody bellen . Na een uurtje vraagt hij echter al waar de camper is. Hmm dat gaat nog wel even duren. Het is mis gegaan met Sem zijn melkvrije maaltijd die is er niet. Dat levert wat boosheid op en uiteindelijk wordt er wat geregeld met business class eten. Dat kunnen ze namelijk zonder sausjes enzo maken. Dus onze kleine prins kreeg first class maaltijden. Lekker gestoomde vis, gekookte eieren en aardbeien, lekker hoor. Het lukt Sem niet om te slapen en uiteindelijk lukt het om 22 uur wel. Helaas krijgen we 1,5 uur later turbulentie en moeten de riemen vast. Sem wordt hier wakker van en protesteert een paar minuten met gehuil en boosheid. Gelukkig kunnen we hem altijd wel snel troosten en houdt hij het tot het einde goed vol. Als we eenmaal zijn geland, loopt hij trots rond met zijn olifanten koffer en is supervrolijk. En dat op 1,5 uur slaap. Hij vraagt ook steeds: “Waar is Big Buddha nou?”. Als we de slurf uitkomen, zoeken we eerst maar eens een wc op. Terwijl Sem en ik op Erik zitten te wachten, zegt hij: “kijk mam, daar stickers op mond”. Ik begrijp er helemaal niks van. Totdat we de poortjes door zijn en er dus chinezen met mondkapjes op staan. Kijk mama, die stickers. Juist ja, dat zijn mondkapjes. Ze meten even de temperatuur van Sem via een apparaatje op zijn voorhoofd en dan mogen we doorlopen.

Snel koffers halen en met de bus. Sem wil eigenlijk de bus niet meer uit, het ritje was wat hem betreft veel te kort. De ontvangst in het Novotel Citygate is prima en ze willen zelfs wel onze kamer eerder klaar maken. Daar hadden we al een beetje op gehoopt. Dat betekent 1,5 uur wachten i.p.v. 5 uur wachten. We gaan ff koffie drinken en wat rondlopen en dan maar ff 2 uurtjes slapen. Tegen onze principes maar Sem en Erik zijn er hard aan toe.

Na de middagslaap gaan we op pad naar Big Buddha. De rit is erg lang en het is al 15 uur. Voordat we boven zijn is het waarschijnlijk al half 5 en de laatste rit terug gaat om 18 uur. We besluiten dus maar naar de stad te gaan. Avenue of the stars stond ook nog op het wensenlijstje. Sem vindt het allemaal prima. Als hij maar zelf op de roltrappen mag in alle treinstations.

De avenue ligt op Kowloon met een uitzicht op de skyline van Hong Kong. Even vragen waar de Starbucks is en we ploffen neer op het terras. En dan weer de avenue volgen waar we ons ware filmsterren voelen. Dat kleine blonde jongetje van ons, levert veel bekijks op. Die chinese vrouwtjes vinden hem erg leuk en als hij toevallig zin heeft om terug te zwaaien dan gillen ze het uit van plezier. We worden aangehouden door wat studenten met de vraag of we mee willen werken aan een enquete. Prima. Terwijl we staan te praten, loopt er een vrouwtje achter Erik langs, grist Sem van de grond en zet een paar stappen opzij om met hem op de foto te gaan. Nou ja zeg, het moet echt niet gekker worden. Erik probeert Sem uit haar armen te trekken maar ze laat hem niet los. Dan stopt Susan ook maar even met de enquete om wat geschreeuw en handgebaren in te zetten. Twee van die boze mensen zorgt er uiteindelijk voor dat Erik de geschrokken Sem weer in zijn armen kan sluiten. Ons kleine mannetje ging niet huilen maar wil een half uur lang niet lopen en alleen maar door ons gedragen worden. Gekke chinezen. Sem vat het samen met de volgende woorden: vrouw magge niette sem pakken, papa mama boos. Inderdaad!

Uiteindelijk kunnen we Sem met een patatje omkopen om weer in zijn buggy plaats te laten nemen (pedagogisch heel verantwoord toch ). Dan kunnen we eindelijk wat vaart maken richting de Mac. Die patatjes gaan er goed in. En dan is het 19.15 uur. Eigenlijk tijd om naar het hotel te gaan. Maar ja het is inmiddels donker en de skyline is prachtig verlicht. Echter Sem wil naar de roltrappen. Toch kiezen we voor de lichtshow. Soms gaat ons eigen plezier voor. Dus we rekken een half uur met kinderliedjes zingen, verhalen vertellen, rondjes rennen enz. En dan begint eindelijk de lichtshow. Na de 1e lichten, roept Sem: nu roltrappen toe. Nou vooruit een kwartiertje later gaan we inderdaad naar de roltrappen toe. Het wachten op de lichtshow was het zeker waard. Prachtig!

Om 22 uur liggen we allemaal in bed. Erik en ik zijn om 3 uur klaar wakker omdat ik de airco niet koud genoeg heb gezet. We drijven ons bed uit van de warmte. Daarna lukt het niet echt meer om te slapen. We dommelen wat en doen wat hazeslaapjes. Sem wordt om half 7 wakker. Ik haal hem uit bed omdat hij zegt dat hij au heeft aan zijn hoofd. Na een tiental seconden, hoor ik ineens gesnurk en is hij dus bovenop mij weer in slaap gevallen. Voorzichtig schuif ik hem van me af en slaapt hij in ons bed nog tot 10 uur. Mooi het klokje rond. Hij is dan ook supervrolijk als we opstaan.

Een mooie dag voor de Big Buddha. Nou ja even de korte versie: mist. Ja mist. Eerst lang in de rij voor de kabelbaan. Dan een kabelbaan rit van 35 minuten en de laatste 10 minuten in de mist. En de Big Buddha was dus ook in de mist. Echt balen.

Het is nu 17.40 uur. We gaan ff douchen en dan naar het vliegveld. Vanavond vliegen we om half 12 naar Cairns. We zitten nu in de business lounge van het hotel te internetten. Sem ook blij dat hij eindelijk zijn filmpjes op you tube kan kijken via de I-pad. Hij vertelt ons nog even dat hij geen you tube kan kijken in het vliegtuig, nee inderdaad dat is afzien schat;-).

Op naar OZ. Sem kan niet wachten totdat hij eindelijk onze camper ziet. Hij vraagt het bijna elk uur.

Inmiddels zijn we al weer thuis. Maar toch nog even voor de gexefnteresseerden het laatste stuk van onze reis.

6 juni 2009

Vandaag is het Erik zijn verjaardag. Helaas hebben we geen bereik met de mobiele telefoon. Dus alle smsjes kunnen we morgen pas lezen.

We vertrekken vanochtend op tijd en met een strak blauwe hemel vanuit Lee Vining over de Tioga Pass naar Yosemite N.P. De weg over de Tioga Pass is prachtig. Mooie weerspiegelende meren met nog erg veel sneeuw langs de kant van de weg en hier en daar ook weer groene vlaktes. Zo totaal anders dan de "rode" landschappen van de afgelopen weken. Hier is echt net de winter pas afgelopen en is het prille voorjaar begonnen, al zijn er nog geen bloemen. Met de vele fotostops onderweg doen we er toch wel bijna 4 uur over om uiteindelijk de watervallen bij Yosemite village te bereiken. En hier begint de ergernis. Het is namelijk zaterdag. En de afgelopen weken hebben we gemerkt dat de Amerikanen in de weekenden massaal naar de nationale parken trekken. En dat betekent vandaag dus file rijden in Yosemite Village en lunchen (pas om half 2 na alle verkeersdrukte en het zoeken naar een parkeerplek) in een afgeladen lodge. Dit is echt niet onze manier om natuur te bekijken. Het lijkt Disney land wel met de prachtige watervallen van Yosemite als attracties. Rond 12 uur is het ook flink gaan bewolken waarna het rond 2 uur gaat regenen. We laten de Seqouia bomen dan ook voor wat ze zijn en rijden door naar ons motel in Oakhurst. Dit is een mooie Best Western met een zalige hottub. Ook een fijne middagbesteding!! Het aanbod van restaurants is in Oakhurst niet echt geweldig. Morgen dan maar Erik zijn verjaardagsdiner.

7 juni 2009

We staan op met zon en na supermachtige en grote pancakes als ontbijt, rijden we terug naar Yosemite NP. En staan hier weer in de rij bij de gate. Zucht….. We slaan na de gate meteen rechtsaf en gaan op weg naar de Seqouias. Er staat een bord dat de weg is afgesloten maar je kan wel gewoon doorrijden. Volgens Susan geldt dat bord alleen voor grote voertuigen en omdat de auto voor ons ook doorrijdt, besluit Erik maar gewoon door te rijden. Aan het einde van de weg is een parkeerplaats waar we even moeten wachten voordat er een parkeerplek vrij is. Als we hebben geparkeerd, klopt er een ranger op het raam die beweert dat wij zijn doorgereden bij de gate. Susan roept nog dat dat helemaal niet kan en geen nut heeft omdat we een nationale parkpas hebben waarmee we het hele jaar zonder bijbetaling alle parken in mogen. Maar de ranger blijft volhouden. Uiteindelijk blijkt dat we zijn doorgereden waar dat bord dus stond dat de weg was afgesloten. Dat doen ze namelijk als het parkeerterrein vol is. We krijgen een standje maar zijn blij dat we zijn doorgereden, anders hadden we weer met zo’n tijdrovend shuttlebusje gemoeten. We worden echt een beetje moe van dat overgeorganiseerde Amerikaanse gedoe dat soms niet echt tijdbesparend is. De Seqouias zijn indrukwekkend groot en prachtig. Wat een mooi stukje Yosemite. Echt de moeite waard. We zijn blij dat we er voor terug gereden zijn. Als we weer weggaan begint het weer te regenen. Na wat inkopen in Oakhurst beginnen we aan de rit naar Monterey.

31 mei 2009

Vanochtend een korte rit naar Page waar we ons om 12 uur melden voor een boottrip over Lake Powell naar Rainbow Bridge. Het is een hele mooie boottocht met volop zonneschijn. Lake Powell en de omliggende rode canyons die zijn uitgesleten door de Colorado River laten een prachtig landschap zien. Het is zondag waardoor het erg druk is met pleziervaartuigen op het meer. Hierdoor moet onze boot steeds vaart minderen waardoor we er 3 uur over doen om bij de steiger te komen die naar Rainbow Bridge gaat. Onze boot kan niet verder dus we moeten een stukje lopen. In de onwijze hitte is de wandeling best pittig. Susan kan op het moment erg slecht tegen de warmte. Met veel water en rustig aan doen, halen we gelukkig het mooie uitzichtpunt op de Rainbow Bridge. Dit is de grootste natuurlijke brug. De brug is gevormd door rotsen die uitgesleten zijn door wederom de Colorado River. Terug gaat de boottocht iets sneller doordat het wat rustiger is op het meer. Uiteindelijk zijn we rond 18.15 uur weer terug. Een geslaagde dag in Page! Vanavond slapen we ook in Page.

1 juni 2009

Erik heeft voor vandaag de foto excursie naar Antilope Canyon gereserveerd. Echter hij heeft geen bevestiging gehad per email en het zit hem al vanaf het begin van de vakantie niet helemaal lekker. Bellen met de organisatie is steeds niet gelukt en gisteren zijn we gaan kijken en bleken ze op zondag gesloten te zijn. We besluiten dan ook op tijd er naar toe te gaan om eens te informeren of we de excursie kunnen doen. Erik zijn gevoel blijkt helaas te kloppen.De foto tour blijkt al weken vol te zitten, echter ze hebben vergeten ons dat te mailen. Ze proberen ons op een kortere tour te krijgen die volgens de organisatie dezelfde mogelijkheden heeft. We houden echter voet bij stuk en uiteindelijk breiden ze het aantal deelnemers van de foto tour maar uit en kunnen we dus wel gewoon mee. Wat zijn we blij dat we voet bij stuk hebben gehouden. Het is echt geweldig. De jongen die de tour leidt is een Navajo indiaan die ontzettend veel verstand heeft van fotograferen. Hij helpt iedereen met het goed instellen van de camera en zorgt qua planning elke keer dat we de beste plaatsen hebben om bijzondere lichtinvallen te fotograferen. Antilope Canyon is een smalle kloof waar rond het middaguur het licht prachtig naar binnenschijnt en hele mooie kleuren tevoorschijn tovert. Na 2,5 uur verlaten we met pijn in ons hart de kloof en zijn we vele mooie foto’s rijker. En de lichtinvallen die we live hebben gezien, overtroffen al onze verwachtingen. Na deze onvergetelijke ervaring verlaten we Page en rijden naar Grand Canyon. Hier slapen we in de Yavapei Lodge die middenin het park ligt. Grand Canyon is echt vele malen groter dan je je kan voorstellen. Als we het park binnenrijden begint het helaas al een beetje te bewolken maar het uitzicht op de Canyon is indrukwekkend. Een goede zonsondergang zit er helaas niet in vanavond.

2 juni 2009

Vandaag hebben we een volle dag in Grand Canyon NP. Helaas mag je op veel plekken niet met je eigen auto rijden en ben je verplicht de shuttle bus te nemen. Dit is een tijdrovende bezigheid waardoor we er voor kiezen om ons tot een aantal uitkijkpunten te beperken. De Canyon is echt heel mooi maar na een aantal uitkijkpunten begint het wel een beetje op elkaar te lijken. Aan het einde van de middag gaan we dan ook even lekker relaxen op de kamer. We eten ‘s avonds op tijd in El Tovar zodat we eventueel nog naar de zonsondergang kunnen. Helaas weer erg veel wolken. Dat betekent dat we morgenochtend toch maar een zonsopgang gaan bekijken. ‘s Ochtends is het namelijk vaak onbewolkt.

3 juni 2009

En dat betekent vandaag dus om 3.45 uur opstaan. Het beste punt voor de zonsopgang is namelijk Yaki Point en daar kan je alleen met de shuttle bus komen. We nemen de shuttle van 4.15 uur en gelukkig sluit alles redelijk aan waardoor we om 4.45 uur bij Yaki Point zijn. De zonsopgang zou om 5.15 uur plaatsvinden. Bij Yaki Point zijn we tot onze verbazing slechts met 1 Amerikaan. Dit was in OZ bij Uluru toch wel wat anders. Het is een mooie zonsopgang. Helaas zijn de kleuren op de Canyon niet zo heel erg spectaculair maar al met al toch wel de moeite waard. Vanaf Yaki Point bellen we Erik zijn vader nog even om hem te feliciteren met zijn verjaardag. En dan nemen we de shuttle terug om nog even lekker ons bed in te kruipen voor een uurtje slaap. We doen verder rustig aan met opstaan waardoor we pas om half 11 vertrekken voor de rit naar Las Vegas. In Grand Canyon Village vertrekken we met 72 graden Fahrenheit en aan het einde van de middag zijn we bij de Hoover Dam waar het 100 graden Fahrenheit is. Wat een overgang is dat. Echt zo onwijs heet dat we snel een foto maken en weer de auto invluchten waar de airco het dragelijk maakt. Uiteindelijk liggen we rond 6 uur in het zwembad van het MGM in Las Vegas. Wat heerlijk dat we weer terug zijn. We vinden Vegas zo leuk en ons hotel erg prettig. Vanavond gaan we luxe uit eten want na al dat vreselijke eten in die afgelegen dorpen is het tijd om in Vegas eens wat betere kwaliteit te eten. Gelukkig heeft ons hotel keuze genoeg in leuke en mooie restaurants. We hebben dan ook superlekker (en niet zo vet) gegeten bij Fiamma. Een aanrader!! De rest van de avond zijn we gaan gokken op de fruitautomaten. We begonnen met 20 dollar en met wat winnen en verliezen + erg veel lol, eindigen we met 4 dollar winst.

4 juni 2009

Wat is het toch fijn dat we hier kunnen ontbijten met alle lekkere dingen van de Starbucks aan de rand van het zwembad. Daar hebben we dan ook maar weer lekker van genoten en daarna nog even in de hottub. Vervolgens is het tijd om uit te checken. We gaan nog even terug om naar de leeuwen te kijken. Die worden in het leeuwenverblijf om 11.15 uur gevoerd. Daarna nog even onze winst van 4 dollar vergokt bij de fruitautomaten en dan moeten we toch echt op weg naar Death Valley. Susan ziet er erg tegenop vanwege de hitte. Gelukkig is het voor Death Valley normen niet zo’n hele hete dag. Het wordt " slechts"  99 graden Fahrenheit. Na de rit van Vegas naar Furnace Creek, gaan we even bijkomen in de airco op onze kamer. Als het tegen 5 uur iets minder warm is maken we een rit naar Badwater. Dat is het laagste punt in de hele VS. Het is een zoutmeer dat voor een groot deel droog ligt. We stoppen bij nog wat andere punten totdat we de Artist Drive doen. Dit een mooie loop rit die langs zandhopen gaan met zoutafzettingen die prachtige pasteltinten laat zien. Tijdens de rit blijven we vooral in de auto met de airco aan. Het is echt te heet om naar buiten te gaan. We rijden nog naar een uitzichtpunt voor de zonsondergang en dan vluchten we de airco in. Na het eten is er een windje op komen zetten en begint het een beetje af te koelen. Om half 10 ‘s avonds gaan we nog even lekker zwemmen in het zwembad van de Furnace Creek Ranch. Dit is een spring pool met het hele jaar een constante temperatuur van 82 graden Fahrenheit. Echt heerlijk!!

5 juni 2009.

We verlaten Death Valley en gaan op weg naar Yosmite NP. Een hele mooie rit. Rond half 5 komen we aan in Lee Vining. ‘s Avonds rijden we nog een stukje van de Tioga Pass. Waar het gisteren nog 99 graden was in Death Valley, staan we nu met 30 graden fahrenheit in de sneeuw op de Tioga Pass. Zijn er grotere contrasten?? Morgen hebben we een volle dag in Yosemite, waarna we slapen in Oakhurst.

Het is niet makkelijk om in de States gezond te eten. Zelfs als op de pakken sinaasappelsap staat dat het 100% juice is dan hebben ze er nog allerlei rotzooi in gegooid. Als je small besteld dan krijg je nog enorme porties. En je sandwich en salade moet je zonder saus en dressing bestellen anders zwemmen er wat slablaadjes in een plas met dressing en is je sandwich na een uurtje (als je het meeneemt voor onderweg) helemaal klef van de saus. Om over de caloriexebn nog maar te zwijgen. Maar we slaan ons door alle hamburgers en fastfoodtenten heen

28 mei 2009

Vandaag staat een bezoek aan Arches NP op het programma. Als we opstaan is het al erg warm en dit wordt in de loop van de dag alleen maar erger. Arches is een park middenin de woestijn met allerlei bogen van roodachtige rotsen. Er lopen allerlei wegen door het park met parkeerplaatsen waar je wandelingen kan maken naar de bogen. We hebben een aantal wandelingen gemaakt waaronder 1 wat langere naar Landscape Arch. Inmiddels was het echt te heet waardoor het wel erg zwaar was. Nadat we in het park nog hebben geluncht met alle lekkere dingen(jawel we hadden gezonde sandwiches en fruitsalade gevonden!!!) die we in de koelbox hadden meegenomen, zijn we afgetaaid naar het hotel omdat de hoofdpijn door alle hitte te erg werd. Verder dus rustig aan gedaan.

29 mei 2009

Rustig opgestart en besloten om niet meer naar Dead Horse State park te gaan. Laat uitgecheckt en in 2 uurtjes naar Cortez gereden. Daar vroeg ingecheckt en lekker op de airco kamer verbleven. In de middag ging het weer wat beter en hebben we nog wat gezwommen. Uiteindelijk zijn we rond half 4 nog naar Mesa Verde NP gereden. Vanaf Cortez naar het NP was het maar 20 minuten maar vanaf de toegangspoort tot aan de bezienwaardigheden was het nog bijna 1 uur rijden. Dit hadden we niet verwacht. In Mesa Verde kan je indianen nederzettingen bekijken die ze in de grond en de rotsen hebben gemaakt. We hadden ons er niet al teveel van voorgesteld maar waren erg onder de indruk.

30 mei 2009

Vanaf Cortez hebben we de SH 491 naar het zuiden genomen en toen zijn we weer wat noordelijker gegaan naar Mexican Hat. Wat een enorm gat was maar we waren helaas zo stom geweest om geen lunch mee te nemen. Dus moesten we hier lunchen. Uiteindelijk belandde we bij een kleine diner dat bij een RV park hoorde en wonder boven wonder was de lunch prima te eten. In de diner hingen allerlei briefjes met daarop munten uit de landen van de bezoekers met kreten er op. Uiteraard hebben wij ook zo’n leuk berichtje achtergelaten. Na de lunch zijn we een klein stukje teruggereden om een bezoek te brengen aan Gooseneck State Park. Daar heeft de rivier allerlei S-bochten gemaakt in het landschap waardoor je mooie kloven kon zien.

Daarna zijn we naar Monument Valley gereden. Het visitorscenter zijn ze aan het verbouwen. Gelukkig hebben ze een gloednieuw hotel neergezet met een leuk terras met uitzicht op de Valley. Hier hebben we heerlijk in de airco gezeten omdat het buiten echt bloedheet was. Susan zag een ritje met een jeep voor 17 mijl over alle hobbelwegen niet echt zitten. We hebben een klein stukje met onze eigen auto geprobeerd en zijn toen weer teruggegaan. Verder doorgereden naar Kayenta waar we lekker in het zwembad zijn gaan liggen. Kayenta is overigens een vreselijk gat en puur een overnachtingsplek.

25 mei 2009

We verlaten Springdale en rijden via een mooie scenic route door Dixie Forest naar Bryce Canyon NP. Dixie Forest is een mooie afwisseling na de rode rotsen van Zion NP. Dixie is een bos met cedars waar we ook behoorlijk stijgen waardoor we op bijna 3100 meter komen. Op deze hoogte ligt zelfs nog sneeuw. Daarna dalen we weer af en komen via Red Canyon bij Bryce Canyon NP aan. Inmiddels is het een stuk minder warm geworden en ook wat bewolkt met soms wel erg donker grijze wolken. We besluiten dan ook alleen de scenic drive door het NP te maken en de wandeling voor morgenochtend te bewaren. Bryce is indrukwekkend mooi. Het is wel heel anders dan we hadden verwacht. Je rijdt door een bosachtige omgeving en dan zijn er stops langs de kant van de weg. Vaak moet je dan een klein stukje wandelen en dan kijk je uit op de canyon. Hier staan allemaal rode zandstenen formaties, die op sommige plekken adembenemend zijn. Maar toch gaan ze na een aantal stops wel een beetje op elkaar lijken. Bij de laatste stops is het al behoorlijk donker aan het worden en op weg naar de uitgang van het NP barst het noodweer los. We slapen vannacht in een ontzettend leuke B&B in Tropic waar we heel gastvrij worden ontvangen.

26 mei 2009

Als we op staan schijnt gelukkig de zon. Maar eerst gaan we uitgebreid ontbijten in onze B&B. Dat is heel relaxed, echter het zorgt er ook altijd voor dat je iets later vertrekt dan gepland. We rijden in Bryce NP naar Sunset point voor de Navajo loop track door de Canyon. Wow!! De wandeling is echt prachtig en zorgt voor een betere beleving van de enorme schoonheid van de rode zandstenen pilaren van het "amfitheater". Zo heet de formatie bij Sunset Point. Als we weer terugkomen van de wandeling, is het inmiddels weer bewolkt en houden we Bryce voor gezien en gaan op weg naar Capitol Reef NP. De route is weer prachtig qua landschap. Onderweg wisselt noodweer en zon elkaar af. Op grote hoogte hagelt het zelfs en is de weg wit. We slapen vanavond in Torrey in een Best Western. Als we aan komen is het weer nog steeds slecht. Dat betekent dat we Capitol Reef NP voor morgenochtend bewaren. Na een half uur klaart het ietsje op zodat het in iedergeval droog is en gaan we nog even lekker in het warme bubbelbad!

27 mei 2009

Het is elke ochtend toch weer even spannend wat voor weer het is. Gelukkig ook vanochtend weer zon. We rijden Capitol Reef NP in en dat blijkt niet zo’n heel groot park te zijn. Er is een scenic drive van 9 mijl, waarvan vooral de laatste 2 mijl de moeite waard is. Om half 11 verlaten we dan ook Torrey om op weg te gaan naar Moab. We nemen niet de kortste route maar de mooiste route. Via Natural Bridges National Monument. Onderweg passeren we de Colarado River wat een ontzettend mooi deel van de route van vandaag is. Enorme rotspartijen in allerlei kleuren (geel, oranje, grijs) met daar doorheen slingerend de Colorado River. Doordat de weg enorm stijgt, zijn er mooie uitzichtpunten. Ondertussen komt er af en toe ook weer wat regen en onweer over drijven. Begin van de middag zijn we bij Natural Bridges National Monument. Dit is een klein park met een loop drive waar 3 uitzichtpunten zijn op rotsen in de vorm van natuurlijke bruggen. Helaas regent het en alleen bij de laatste brug is het droog. We zijn vanochtend vergeten om sandwiches te halen voor vanmiddag en onderweg is er helemaal niets!!! Uiteindelijk lunchen we pas om 3 uur in Blanding. Ooh wat smaakt een sandwich dan lekker. Uiteindelijk zijn we om half 5 in Moab waar het stralend weer is. Hier blijven we 2 nachten zodat we morgen de hele dag hebben voor Arches NP. Maar nu eerst……..zwemmen!

Ja we zijn er. Alles is goed met ons. Hoewel de nachten nog niet echt super zijn, mede door de jetlag slapen we nog niet echt goed door.

21 mei 2009

We vertrekken ruim een half uur te laat vanaf Schiphol. Verder is het een prima vlucht naar Detroit. Bij aankomst moeten we lang wachten voordat we aan de slurf worden gekoppeld. Dat maakt het allemaal wel wat spannender want we hebben slechts 2,5 uur om onze vlucht naar Las Vegas te halen. Echter door 2x een half uur vertraging houden we nog 1,5 uur over. Dat blijkt echter precies genoeg te zijn om door alle veiligheidscontroles te komen.

In Vegas verloopt alles voorspoedig en zijn we al snel in ons hotel The MGM Grand. En groot is het. Echt niet te bevatten zo groot en zo uitgebreid. In ons hotel zitten alleen al 3 vestigingen van Starbucks en zelfs een Mc Donalds. Nadat we onze kamer hebben gexefnspecteerd, gaan we snel eten en bekijken we het hotel nog wat beter. Het logo van het MGM is een leeuw en omdat het Vegas is (echt alles is hier bizar), hebben ze in het hotel een leeuwenverblijf gebouwd. Dit verblijf heeft 9 miljoen gekost en er lopen afwisselend 17 leeuwen rond. Heel raar om dat in een hotel te zien. Het casino in het hotel is echt megagroot. Er is ook een enorme ruimte met allemaal televisies met daarop sportwedstrijden waar je op kan gokken. Daarna lopen we over de loopbrug nog even naar hotel New York New York. Wat helemaal in de stijl van ….. New York (duhhhh) is gebouwd, er staat zelfs een vrijheidsbeeld voor de deur. Daarna door naar Excalibur wat er uitziet als een sprookjespaleis. Inmiddels is het donker geworden en zien we hoe mooi de Strip is verlicht. En dan verlangen we wel heel erg naar ons bed……

22 mei 2009

Vanochtend zijn we heel erg vroeg wakker van de jetlag. Susan om 4 uur en Erik om 5 uur en we kunnen echt niet meer slapen. Om 6 uur staan we uiteindelijk maar op en lopen wat rond in het hotel. Gelukkig is de McDonalds in het hotel al open en ontbijten we met pancakes. Daarna nog even langs de Starbucks en dan roept het zwembad. Net als het hele hotel, is dit ook erg groot. Er zijn 6 zwembaden, 3 bubbelbaden en een river waar een stroming in zit. Verder nog een aantal restaurants en barretjes. Geen slechte plek om een beetje bij te komen van de jetlag. We rusten lekker uit tot een uur of 12 en dan lunchen we even in het hotel. Waarna we nog een beetje shoppen voordat we de auto op gaan halen op het vliegveld. Onze taxichauffeur vertelt dat ze nu al voor de maand mei een record hebben gehaald. Het is al 10 dagen achter elkaar over de 100 graden Fahrenheit. Dat is boven de 37 graden celsius. En dat is te merken. Daarna nog even langs de supermarkt om eten in te slaan en een koelbox te kopen.’s Avonds nemen we de monorail naar Venetian. Een hotel waar ze zo ongeveer alles van Venetixeb hebben nagebootst. Tot en met de kanalen en de gondels aan toe. Je gaat het hotel binnen over de Rialto brug en dan loop je door het winkelcentrum met nagebootst daglicht. Echt heel bizar. Daarna lopen we door naar Caesars Palace. Door de enorme drukte duurt het best lang voordat we er zijn en hebben we geen puf meer om naar binnen te gaan. Echter aan de buitenkant ziet het er prachtig uit en is het 4x zo groot geworden in vergelijking tot 20 jaar geleden toen Erik hier voor het laatst was. We willen vanaf de Strip weer door een hotel naar het station van de Monorail en doen hier bijna 20 minuten over. Deels omdat die hotels zo groot zijn en het zo onwijs druk is. Het is namelijk Memorial Day weekend. En dat betekent een vakantieweekend voor de Amerikanen. Nou dat is te merken.

23 mei 2009

Dit keer trekken we meteen onze badkleding aan en ontbijten we op de ligstoelen aan het zwembad. Heerlijk! Daarna nog even in het bubbelbad en wat lezen. Waarna we rond 11 uur Vegas verlaten en op weg gaan naar Zion NP. Maar eerst rijden we naar Valley of Fire statepark. Een heel mooi park waar we wat korte stops maken. Verder is het vooral even doorrijden. Onderweg verliezen we nog een uur door het tijdsverschil en komen we rond half 6 aan in Springfield. Gelukkig hebben we ook hier een hotel gereserveerd want in het hele dorp is geen bed meer te krijgen. We hebben een leuk hotel met een mooie bloementuin en zwembad + hottub. Een kwartier na aankomst liggen we dan ook in het bubbelbad.

24 mei 2009

Vandaag is het tijd om Zion NP te bekijken. Het park mag je niet in met je auto, waardoor je verplicht ben om met shuttlebussen te reizen. Gelukkig rijden die bussen af en aan en hoef je dus nooit lang te wachten. Zion is een erg mooi park. Onze 1e stop is rons 10 uur bij de Zion lodge en we besluiten de Emerald track te lopen. Eerst naar de middle pools. Daarna een steile klim naar de higher pools en uiteindelijk via de lower pools weer terug. Het is flink aan het opwarmen waardoor het op sommige stukken erg zwaar is. We houden dan ook geregeld pauze in de schaduw en bij de pools waar het een stuk koeler is. Rond half 1 zijn we weer terug bij de lodge waar het inmiddels belachelijk druk is geworden. Echt niet normaal zo druk als het is. De buschauffeur vertelt dat ze gisteren een record hebben gebroken met 40.000 bezoekers. We nemen de bus verder het park in en maken nog een paar stops. Echter het is inmiddels te warm geworden om nog echt wandelingen te maken. Uiteindelijk verlaten we het park dan ook om rustig op de patio voor onze hotelkamer wat bij te komen. Zo direct gaan we nog ff lekker zwemmen en morgen naar Bryce. We lezen overigens net in de krant waardoor het zo idioot druk is hier. Net als de Nederlanders, gaan de Amerikanen door de crisis meer in eigen land op vakantie. En vooral Utah is erg populair. Laten wij daar nu net zijn en ook de komende dagen nog doorheen reizen. Dat belooft wat!

Jawel, we zijn weer thuis. Ook al had het van ons nog wel even langer mogen duren. Maar ja de vluchten waren al geboekt en er zijn ook wat werkgevers die weer op ons rekenen

31 oktober 2008

Vandaag zou een warme dag gaan worden. De weersvoorspelling was maar liefst 36 graden!!! Zodra we ‘s ochtends ons hotel uitstapten was het ook meteen voelbaar. Wat een heerlijke temperatuur. Helaas wilde de zon maar niet schijnen. Vanwege de temperatuur hadden we besloten om het rustig aan te doen en vooral veel het zee en het strand op te zoeken. ‘s Ochtends dus met de ferry naar Manly. Dit is een buitenwijk van Sydney met een heel goed surfstrand. Het is ook een hele verre buitenwijk, met de ferry doe je er een half uur over om er te komen. Ondertussen zie je dus heel veel van Sydney wat gelijk staat aan een rondvaart en het is vele malen goedkoper dan een toertje. In Manly waren er echt enorme golven op het strand. Het was vanwege het weer ook erg druk op het strand. Wij hebben lekker ontspannen op een terras gezeten en genoten van de laatste dag zomer in oktober. Dat duurt nog wel een paar maanden voordat we weer van lekker warm weer kunnen genieten. Daarna hebben we de ferry terug genomen naar downtown Sydney en geluncht in de Sydney Tower. Dit is een ruim 300 meter hoge toren met uiteraard een prachtig 360 graden uitzicht over Sydney. En toen was het tijd voor het beroemdste strand van Sydney: Bondi Beach. Dit keer gingen we met de bus omdat er geen ferry naar Bondi gaat. Gelukkig hebben ze airco in de bus. We stapten uit bij Bondi Beach en kregen zo’n enorme klap van de hitte. We konden niets anders dan naar een terras strompelen en neervallen om daar pas ruim een uur later weer op te staan. Susan is nog even een paar stappen de zee ingelopen maar Erik zag het niet zitten om daar het hele strand voor over te moeten lopen. Echt te warm! Toen weer met de bus terug. En wat bleek? In de stad was het veel minder warm. Dat hebben we echt nog nooit meegemaakt dat het op het strand warmer is dan in de stad. ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in ons hotel. Op de 25e verdieping zit een restaurant met uitzicht op de Harbour Bridge en het Opera House en tevens ook heerlijk eten. Een geslaagde laatste avond van onze vakantie.

1 + 2 november 2008

‘s Ochtends nog de laatste reorganisaties van de koffers en de handbagage en dan nog even de stad in. Voor het ontbijt, een laatste beetje shoppen en dan zit het er echt op. Om 12.45 uur worden we opgehaald voor de lange terugreis. In totaal moeten we 22 uur vliegen en duurt onze reis met overstappen in totaal 25 uur. Je stelt je er op in en dan valt het eigenlijk ook wel weer mee. Alles is goed verlopen. Geen vertraging en mooie nieuwe vliegtuigen. Erik heeft nog wat geslapen en Susan helaas niet. Op zondag landen we dan uiteindelijk om 6.15 uur in de ochtend op Schiphol en dan begint het lange wakker blijven. Susan redt het om 8 uur ‘s avonds echt niet meer. Zeker niet als ze uitrekent dat ze dan al 45 uur wakker is zonder slaap, ja dan mag je ook wel een keer naar bed. Erik moet even de spannende ontknoping van de Formule 1 bekijken en ligt uiteindelijk om half 9 in bed.

3 november 2008

En dan is het met al die jetlag dus erg vroeg ochtend

Om 5.30 uur kunnen we echt niet meer slapen, terwijl wij dus echt geen ochtendmensen zijn. Erik is vandaag dus erg vroeg op z’n werk. De komende dagen staan vooral in het teken van weer in het goede ritme komen en heerlijk nagenieten van onze prachtige reis.

En bij deze willen we jullie allemaal bedanken voor het meelezen en reageren! In totaal hebben er tijdens onze vakantie 182 unieke bezoekers onze weblog bezocht en is de weblog 420 keer bekeken. Tevens hebben er ook veel mensen per sms met ons meegeleefd. Thanks! En voor onze vrienden, familie en collega’s: tot snel!

26 oktober 2008

In Port Fairy hadden we de weersvoorspellingen bekeken en er allebei een andere invulling aan gegeven. Oftewel we hadden een weddenschap staan. Volgens Erik zouden we zon hebben bij de Twelve Apostles en volgens Susan zou het de hele dag bewolkt zijn. Nou de dag begon zwaar bewolkt en allebei hadden we niet echt meer het gevoel dat de zon zou gaan schijnen. Ondanks het zwaar bewolkte weer was het 1e deel van de Great Ocean Road echt heel erg mooi. Uiteindelijk hebben we lekker koffie gedronken in Port Campbel en heeft Susan een groot stuk chocolade gekocht omdat ze de weddenschap had gewonnen. Toen de chocolade bijna op was, begon de zon te schijnen en ja hoor we waren vlakbij de Twelve Apostles. Wie had nu het beste van beiden

Met dit fantastische weer op deze prachtige plek was het tijd om onszelf nog maar eens wat leuks cadeau te geven en dat was een leuke helitocht met prachtig uitzicht op een groot deel van de Great Ocean Road. Super!! Toen we eenmaal weer waren geland was het al weer aan het bewolken, we hadden dus echt geluk gehad.

Daarna zijn we doorgereden naar Apollo Bay en vlak daarvoor een weg ingeslapen naar een vuurtoren. Langs deze weg hebben we echt heel veel koala’s gezien van dichtbij. Zelfs 1 met een kleintje op de rug. Wat zijn het toch leuke dieren.

27 oktober 2008

Als we opstaan regent het. Balen! Vandaag is het een beetje op en af met het weer. Waar het mooi weer is stappen we uit en genieten we van de mooie ruige kust en leuke stranden. En anders rijden we lekker door. We arriveren op tijd in Melbourne waar we nog een beetje door de stad hebben gewandeld en uiteraard een Starbucks hebben bezocht.

28 oktober 2008

We moeten eerst de auto inleveren en dat is nog best ver weg. Beetje balen dat dit zo onhandig is want nu zijn we pas aan het begin van de middag weer in Melbourne. Eerst maar even naar Victoria Market geweest wat erg leuk was. Dit is een soort overdekte markt met allelei etenswaar. Aangezien het ook lunchtijd is, hebben we hier heerlijk gegeten. Daarna gaan we naar Albert Park. Voor de mensen die niets van F1 weten…..hier wordt jaarlijks de Formule 1 gereden en Erik is hier een groot liefhebber van. Dus deze kans laat hij niet voorbij gaan. We hebben zelfs in de pitstraat gestaan. Daarna zijn we via de botanische tuinen weer teruggelopen naar de stad waar we heerlijk op een zonnig terras hebben geborreld en gegeten. Ter afsluiting nog even in een uitzichttoren rondgekeken en gewacht tot het donker werd om de lichtjes te bekijken.

29 oktober 2008

Tijd om naar Sydney te vertrekken. We worden om 7.15 uur opgehaald bij ons hotel. Op het vliegveld blijkt dat ons vliegtuig vertraging heeft omdat het erg slecht weer is in Sydney. Ai dat is niet zo mooi. In Melbourne schijnt namelijk de zon. Maar helaas de regen komt met bakken uit de lucht als wij in Sydney aankomen en het zonnetje wil niet meer schijnen vandaag. Dan maar naar het Aquarium. Meestal zijn wij snel uitgekeken op dit soort dingen maar het is echt een heel mooi aquarium. Er is een enorme tunnel waar je omringd bent met haaien en enorme roggen.

30 oktober 2008

Vanochtend langzaam opgestaan omdat het helaas nog een beetje regent. Als we eenmaal op pad gaan voor het ontbijt, is het gelukkig droog. Als we klaar zijn met een ontbijttocht langs al Susan haar favoriete tentjes, begint het een beetje op te klaren. ‘s Middags komt de zon echt definitief door en wandelen we langs het wereldberoemde Operagebouw, de Harbourbridge, door de Rocks en nemen we de ferry naar Darling Harbour. Een supermiddag. Sydney is echt een hele leuke stad. Het plan was om vanavond naar Manly te gaan met de ferry maar helaas is het weer erg bewolkt en heeft het geregend. Maar ja morgen is de voorspelling dat het 36 graden wordt met zon.

Wellicht morgen nog een berichtje uit Oz en anders als we zondag weer thuis zijn!

We zijn in Port Fairy en gaan morgen het 1e stuk van de Great Ocean Road rijden.

20 oktober 2008

Onze 2e dag op Kangaroo Island brengen we door in Flinders Chase NP. Echt heel erg mooi vonden we Admiral Arch. Hier zien we ook ontzetten veel NZ fur-seals. De ruige zee beukt hier op de prachtige rotsen, echt super mooi. Daarna rijden we door naar de Remarkable Rocks. Heel bizar gevormde rotsen die veel groter waren dan dat we ons hadden voorgesteld. Het NP is wel zwaar verwoest door een fikse brand die hier vorig jaar december heeft gewoed. Na de lunch rijden we nog een unsealed road die ons naar een mooi afgelegen en daardoor erg rustig strand brengt. Op KI mag je met een gewone huurauto over de unsealed roads rijden. Na al dit moois rijden we weer terug naar Penneshaw waar we vannacht slapen. En dan zijn we weer erg blij dat het lente is. Want ‘s avonds doen we een tour naar de pinguins en genieten van alle kleintjes.

21 oktober 2008

Onze bonusdag op KI besteden we aan de noorderlijke strandjes. Gelukkig is de wind gedraaid en is het met het zonnetje er bij, heerlijk weer! Lekker ontspannen een beetje rijden naar een strandje en dan wat lezen en genieten van de omgeving. Zo gaan we 4 strandjes af voordat we weer terugrijden naar Penneshaw en de boot nemen naar het vasteland.

22 oktober 2008

Vanochtend halen we eerst onze huurauto op en bekijken we Adelaide. Een leuke stad. Daarna hebben we een saaie rit voor de boeg naar de Coonawarra regio. Dit is een belangrijke wijnregio in Oz. In NL bekend van de Lindemans en Penfold wijnen (kijk maar eens in de schappen van de Appie). Hier geven we ons bij aankomst al over aan de wijnproeverijen. Zelfs Erik waagt zich er aan. Ook al vind hij het nog steeds niet lekker, het is wel leuk om alle verschillen te proeven. Uiteraard slaan we ook wat flessen in.

23 oktober 2008

Weer een wat saaiere rit door vlak land. Wat weilanden met schapen en koeien en wat gombomen. Het doet een beetje Europees aan. En dan ineens verschijnen er bergen in de verte. Het zijn de Grampians. De weg door het Grampians NP is prachtig. Heel smal en erg bochtig leidt het ons naar een mooie waterval. We lopen een klein stukje naar de waterval en zien de 1e kangaroos in dit NP. Daarna rijden we door naar Halls Gap. Dit is een leuk dorp middenin het park. En onze cottage is top. We zitten 2 nachten in een cottage waar de kangaroos ‘s avonds, ‘s nachts en ‘s ochtends vroeg omheen grazen. Helemaal leuk. We zien ook veel kangaroos met kleintjes in de buidel. Een kleintje springt uit de buidel om wat te spelen maar als hij achterna wordt gezeten door een ander kleintje dan weet hij niet hoe snel hij weer in de buidel moet springen, echt gaaf om te zien.

24 oktober 2008

Vandaag is het weer tijd voor een langere wandeling. We kiezen een zware wandeling uit met een klim er in omdat het prachtige uitzichten beloofd. En dat blijkt ook zo te zijn. In de middag rijden we nog wat andere uitzichtpunten langs en doen nog een korte wandeling. En dan vinden we het welletjes en rusten heerlijk uit bij onze cottage. Lekker lezen in de zon. Nou ja dat hielden we een paar minuten uit en toen werd het weer de schaduw. In Oz is er geen ozonlaag en de zon brandt echt onwijs hard. We lopen bijna de hele dag met onze hoed op en smeren zonnebrand factor 30+. Maar in de schaduw is het ook heerlijk genieten van alle vogels. Hele mooie papegaaiensoorten en kleine felgekleurde vogels.

25 oktober 2008

Vandaag hebben we via een andere weg het Grampians NP verlaten. Weer een mooie weg. Vanmiddag zijn we naar Tower Hill geweest. Dit is een kleine vulkaan vlakbij Port Fairy. Het is heel erg vruchtbaar waardoor het veel wildlife aantrekt. We hebben 3 koala’s gezien, waarvan er 1 ging zitten eten. En dat is mazzel hebben want koala’s slapen 20 uur per dag. Leuk om ze ook eens met de ogen open te zien.

Vandaag is het zaterdag en is dus onze laatste week aangebroken. Morgen en overmorgen gaan we de Great Ocean Road rijden. Daarna nog een dag in Melbourne. Waarna we verder vliegen naar Sydney en daarvandaan vertrekken we naar huis. Maar daar gaan we nog even niet aan denken. Vandaag hebben we onze 1e bewolkte dag maar het is heerlijk warm en we lopen dan ook in onze korte broek en op onze slippers.

We zijn op Kangaroo Island en het is koud…….maar gelukkig nog niet zo koud als in Nederland.

18 oktober 2008

We hadden zin om uit te slapen en lekker langzaam op te starten. Heerlijk! We vertrokken dus pas om 10 uur uit Flinders Ranges. Verder valt er weinig te vertellen over de rit naar Adelaide. Geen spectaculaire route. Om nog even op de vraag van Peter in te gaan over NZ. Ja OZ is erg mooi en we genieten enorm van het landschap en zijn erg blij met de route die we hebben gekozen. Het valt  niet te vergelijken met NZ. Daar is geen woestijn, geen outback en vooral geen wallabies, kangaroos, papegaaien en koala’s. Maar het belangrijkste verschil is toch wel de afstanden. En daarom blijft NZ favoriet. In OZ moet je gewoon grotere afstanden afleggen om de afwisseling in landschap te hebben die NZ heeft. Maar hier zien we gelukkig weer heel veel nieuwe dingen die we echt supermooi vinden. Zo genoeg over de vergelijking.

In de namiddag kwamen we aan in Adelaide. Het was zaterdag dus dat betekent dat de winkels al om 5 uur dicht gingen en het dus een uitgestorven bedoening was. Adelaide is wel een leuke stad waar we ons meteen thuis voelden. Het centrum is compact en omringd door parken en een mooie rivier. We hebben lekker wat gewandeld langs de rivier en zagen eendjes met pulletjes. Toen hadden we echt een lentegevoel. Verder lekker gegeten en vroeg naar bed….

19 oktober 2008

…….ja vroeg naar bed want vanochtend worden we om 6.20 uur opgehaald uit ons hotel. En gaan we op weg naar Kangaroo Island. We hebben de helft van onze bagage achtergelaten in het hotel in Adelaide omdat we daar over 2 nachten weer terugkomen. Na de bus en de boot komen we om 10 uur aan op Kangaroo Island. En het is koud. Echt megakoud. De receptie van ons hotel in Adelaide had ons gezegd dat de weersverwachting voor Kangaroo Island goed was. Alleen is de wind gedraaid naar het zuiden. En die wind kennen we vanuit NZ. Dat is namelijk de wind die rechtstreeks van Antarctica komt en die is echt koud. Laten we nu net onze windjacks in de koffer hebben laten zitten die nog in Adelaide staat. We moeten het dus doen met onze fleecetruien en dat is soms afzien. Kangaroo Island is prachtig. We hebben de OZ furseals van heel dichtbij bekeken, dit zijn OZ zeehonden. Hele grappige beesten. Verder hele mooie baaien bekeken en genoten van het groene landschap. Want hier hebben ze minder last van de droogte en is het dus prachtig groen, echt voorjaar. Gisteravond hebben we een rondleiding gehad van een soort van boswachter door een gebied met koala’s. Echt hele leuke beesten en we hebben enorm veel geleerd. Die koala’s gebruiken per dag ongeveer 3 kilo eucalyptus blaadjes om uiteindelijk 1 kilo per dag te eten. Ze zijn namelijk erg kieskeurig en gooien alle blaadjes die ze niet lekker vinden op de grond. Deze grootverbruikers kunnen dus echt hele bossen te gronde richten.

Zo nu gaan we weer lekker verder met genieten. Ooh ja, nog wel grappig om te vertellen is dat we zomaar een verrassing kregen

Wij dachten namelijk dat vandaag (20 oktober) onze laatste dag op KI is. In onze gegevens staat namelijk dat we morgen om 7.30 uur de boot terug nemen naar het vaste land. Alleen kwamen we er gisteren achter dat er p.m. achter de tijd staat en dat betekent dus dat we pas ‘s avonds de boot terug nemen. We hebben er de hele dag erg veel lol om gehad en onze wilde plannen voor Adelaide hebben we wat moeten wijzigen.